sitename
მიხეილ ქვლივიძე-სიჩუმე
30.10.2015 4 259 2 მიშო

მიხეილ ქვლივიძე-სიჩუმე

ბიბლიოთეკა / პოეზია / ლექსები სიყვარულზე
რჩეულებში
მიხეილ ქვლივიძე-სიჩუმე


შემოვა შუქი, მეძებრის გეშით
ფრთხილად დაყნოსავს ფიჭვნარის უბეს.
გარინდებულან ფიჭვები, ტყეში
სიმშვიდე სუფევს.

ვწევარ გულაღმა. გავცქერი ღელეს
და ვითვლი მთების ზვიად სართულებს,
სადაც ნაძვები იმტვრევენ ხელებს
ცხარე ლოცვაში ცად აღმართულებს.

და მე არ ვიცი, ეს სიზმარია,
თუ საკმეველის კვამლი შეირხა..
ნუთუ შრიალი - მხოლოდ ქარია?
მაშ, რაღა იქნა, გულო, შენი ხმა?!
კომენტარები (2)
კომენტარის დამატება
ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.
Vitamin
#1 Vitamin პოსტერი 30 ოქტომბერი 2015 09:17
+1
გაიხარეთ, კაი ლექსია :cveti:
მიშო
#2 მიშო პოსტერი 30 ოქტომბერი 2015 09:39
+2
Цитата: Vitamin
გაიხარეთ, კაი ლექსია :cveti:

:good:
გულო მოწყენილო... გულო სევდიანო...
გულო მოწყენილო... გულო სევდიანო...
გულო მოწყენილო... გულო სევდიანო...
28.11.14 ბიბლიოთეკა / პოეზია / ლექსები სიყვარულზე
გულო მოწყენილო... გულო სევდიანო... გულო რამდენჯერ ჩუმად ცრემლიანობ. რამდენი დარდი ეტევა გულში .. ღმერთო მიეცი ამ გულს შეძლება. გული პატარა... მაგრამ ვრცელია, ოი, რამდენი
შექსპირი - 131 სონეტი
შექსპირი - 131 სონეტი
შექსპირი - 131 სონეტი
26.10.14 ბიბლიოთეკა
ასე მზაკვრები ნეტავ რად ხარ ლამაზმანები, მშვენიერებამ ასე რატომ გაგაგულისათ, მტანჯავ, რადგანაც იცი, მუდამ შენ მეზმანები, რადგანაც შენ ხარ საგანძური ჩემი გულისა. თუმც
მიხეილ ქვლივიძე - დედა
მიხეილ ქვლივიძე - დედა
მიხეილ ქვლივიძე - დედა
07.10.14 ბიბლიოთეკა / პოეზია / ლექსები დედაზე
დაღარულ ხელებს მზისკენ იწვდიდა, ტანზე მაცმევდა სხივისგან ნაქსოვს... არა ლეჩაქით და არც მიწიდან, მე სულ სხვაგვარი მშობელი მახსოვს.
შექსპირი - 83 სონეტი
შექსპირი - 83 სონეტი
შექსპირი - 83 სონეტი
05.10.14 ბიბლიოთეკა
რადგან ხოტბა მაგ სიტურფეს არა სჭირდება, ნაზი ლექსებით არ მიქია შენი არსება; ვიცი, იმდენად ლამაზია შენი დიდება, რომ არ სჭირდება პოეტების შელამაზება. შენი სიტურფე მომეფინა
ტერენტი გრანელი - ააწრიალებს სულს უშენობა
ააწრიალებს სულს უშენობა და შემოდგომის ნაზი ფერები, ვიცი, ქარვისფერ ღამეს გაათევ და სიზმარშიც ვერ მოგეფერები...
მიშო დადიანის ლექსები
აქ უხვევს გზა და სახლი ახლოა, და ვგრძნობ, რომ წვიმაც ახლოა. ვდგავარ ჩემს სიმაღლეზე - უფრო მაღალი, დაბრუნებული იმედის დარად. და თითქოს, რაღაც ახალი უნდა მოხდეს, (ან