მე დავიღალე. მე მეძინება.
ბინდით ივსება ჩემი გონება.
სახეზე ბინდი დამეფინება.
გული მიწისკენ დაიწონება.

შენც დაიღალე. შენც გეძინება.
შენ გინდა იგრძნო მეტი სინათლე,
ბინდი გიკარგავს შენ მოთმინებას
დაუყოვნებლივ და მაშინათვე,

მაგრამ სად ვნახავთ ჩვენ სხვა სიხარულს,
უერთმანეთოდ, ამ მურტალ ქვეყნად,
წავალ და წახვალ, სულ გვეხსომება
რომ ერთდროს კაცი და ქალი გვერქვა,

და ყველაფერი ისევ იქნება
თუ ისევ შევხვდით სადმე და ოდეს
მოვალთ ხეებად, თუნდა იფნებად
ისევ ერთმანეთს გავუწვდით ტოტებს

და ვიგრძნობთ ვარჯში გაცრილ სინათლეს,
ჭკნობაშეპარულ ფოთლების ცვენას
და რაღაც ძველ და მარტივ სიმართლეს
რამაც ამქვეყნად აღმოგვაცენა.

ზაზა თვარაძე

გემშვიდობები

იცი?მე უკვე დავიღალე,
ცხოვრების უსამართლო ქცევებით,
შენ ძალიან გამაწვალე,
რამდენჯერ გამაბრუე ტყუილი სიტყვრბით,
მე აღარ დაგელოდები ხვალ,
აღარ გაჩერდება შენს გამო საათის ისრები.
თუმცა შენგან ბევრი რამ ვისწავლე.
დღეიდან სიყვარულს აღარ შეგეხვეწები,
თუმცა ვიცი მაინც არ შეგიყვარდები,
მაგრამ აღარც მე მედარდები,
შენზე სიყვარულს შევწირე წლები
ეხლა კი სამუდამოდ გემშვიდობები.

წვიმა

მზე ხომ ლამაზია?
მაგრამ მე წვიმა მირჩევნია,
ის ხომ ნატიფია,
და თან ცელქია,
როცა წვიმიანი ამინდია,
ჩემს გულს მაშინ უხარია,
და გარეთ გასვლა სწყურია,
წვიმა ჩემთვის ცის ცრემლია,
როცა გადაიღებს,ცა მოწმენდილია,
დღევანდელი დღეც წვიმიანია,
ალბათ დღეს ბევრი მოწყენილია,
თუმცა რატომ ვერ გამიგია,
წვიმა ხომ ძალიან ლამაზია.

რა უცებ დამთავრდა ბავშვობა,
რა მალე გადის ეს წლები,
აი უკვე მოსულა ახალგაზრდობა,
მალე თეთრად შეიღებება თმები,
მახსოვს ბავშვობის დევიზი იყო გართობა,
ეხლა კი ვართ სერიოზულები,
თუმცა ყველას გვინდა გავიხსენოთ ბავშვობა,
და მოგვაგონდეს ის ლაღი წლები,
მაგრამ ეხლა ასაკსი დიდია სხვაობა,
ეხლა ბავშვობის გვრჩება მხოლოდ მოგონებები.

შიში ხარ შენ ჩემი
მეშინია არ დაგკარგო,
ნატვრა ხარ შენ ჩემი
მენატრები ჩემო კარგო,
სიყვარული ხარ შენ ჩემი
მართლა ძალიან მიყვარხარ,
დარდი ხარ შენ ჩემი
ყოველთვის ვდარდობ როგორ ხარ,
ოცნება ხარ შენ ჩემი
თუმცა აუხდენელი,
იმედი ხარ შენ ჩემი
ჩემი ცუდი აზრების ხელის შემშლელი.

იქ სადღაც შორს

იცი მე უეცრად შემიყვარდი,
ვერ მოვერიე ამ გრძნობას,
იმ დღეს გაჩუქე ლამაზი ვარდი,
და გეფიცებოდი მე ერთგულებას,
შენ ჩემს სიყვარულს უთხარი უარი,
მე კი მოვერიე ცრემლებს,
მერწმუნე ამაზე რთული არაფერი არის,
ვეღარ ვპოულობ შენტვის სათქმელ სიტყვებს,
და შემიპყრო მე დარდმა,
დარდმა რომელიც დღე და ღამ მანწვალებს,
რატომღაც შემიყვარდა მე წვიმა,
წვიმა რომელიც მიაგავს ჩემს ცრემლებს,
არ გვქონია ერთად ყოფნის ბედი ჩვენ ორს,
ჩვენს შორის გაქრა ლამაზი სიტყვები,
შენ ხარ იქ სადღაც შორს,
მე კი აქ ჩემთვის ვიტანჯები.

---

ჩემი ერთგულება

თუ წვიმა გადაიღებს
და ჩემი გული იტირებს,
თუ ვინმე მოწყალებას გაიღებს
და მეტყვის ლამაზ სიტყვებს,
თუ ვინმე კარს გამიღებს
და ნაზად გამიცინებს,
თუ ვინმე ძმასავით მიმიღებს
და სულ მიერთგულებს,
თუ ვინმე შემიყვარებს
მე მას მივუძღვნი წლებს,
თუ ვინმე სემიმსუბუქებს
ჩემი გულის ტკივილებს,
თუ ვინმე შემიძულებს
ჩემი გული მას უგალობებს,
"ფასი არ აქვს ამ სიტყვებს
ვიცი ბევრი მაინც მიმატოვებს."

შენ ისევ დაბრუნდი
და მახსენებთავს,
რატომ მტანჯავ კვლავ?
ნუთუ ღმერთი არ გწამს?
დამავიწყდები გული დამშვიდდება,
შენ კი ისევ აღვიძებ მას.
როცა მქონდა ოცნება
რომ მენახე ისევ,
შენ მაშინ მემალებოდი
და არ მიღებდი კარს,
ჩემთან შეხვედრას ერიდებოდი
და უღიმოდი სხვას.
ერთ დროს ჩემს სხეულთან მეგობრობდი,
თუმცა უყვარდი ჩემს სულს,
როცა გითხარი შემიყვარდი
შენ ხელი კარი ჩემს გულს,
შენ მალევე დაგავიწყდი
მე კი გიხსენებ სულ.
როცა ვინმე შეგიყვარებს
მასაც ნუ ატკენ ჩემსავით გულს,
მე კი გავყვები ისევ წლებს
და მოვნახავ შესაფერის სიყვარულს.

დაკარგული და ოცნებით მოპოვებული

შენს სიყვარულში ჩაძირული გზას ვეღარ იკვლევს,
იქნებ უშველო, დაეხმარო, დაუდგე გვერდში,
ხელი მოჰკიდო, შენთან ახლოს რომ მიიყვანო,
და მძლავრად, გრძნობით რომ მიიკრა შენს სათუთ მკერდში.

ახლა ყველაზე მეტად ერთის რომ ეშინია
ეს არის გრძნობა, რომ დაგკარგოს, გაგაცამტვეროს,
ხანდახან სევდით მოზღვავებულს უნდა რომ ლექსში
გადაიტანოს ეს ტკივილი, კალმით აღწეროს.

შენშია მისთვის ყველაფერი მარადიული,
შენა ხარ მისთვის ერთადერთი იმედი მხსნელი,
როცა მას ყველა მიატოვებს იცის რომ მუდამ
გვერდში დამცველად მიუყვება დიადი ღმერთი.

თვალზე ცრემლები რომ ჩამოსდის ეს შენ გეძღვნება,
შენთვის სცემს გული საარსებოდ, შენთვის იბრძოლებს,
იცის ვერასდროს ვერ დაგთმობს და შენზე ფიქრები
სამარადისოდ ოცნებებში გადაიყოლებს.

ხშირად სიზმარში მოვა მცივანს დაგხურებს საბანს,
მოვა ხელებით მოგეხვევა, მოგეფერება,
ჩუმად საწოლთან მოგიჯდება, ჩაგიჩურჩულებს,
სიყვარულს გეტყვის, თბილად, ნაზად მოგემღერება.

შენ მისთვის რა ხარ ალბათ, ზუსტად დღემდე არ იცი,
გაყინულ გულში შეეპარე, გული გაუთბე.
ახლა შენს თვალწინ ის ყველაზე სანატრელს გიძღვნის,
გთხოვს, რომ მეგზურად სამუდამოდ წინ შენ გაუძღვე.

იცი, ძნელია მიატოვო ზურგი აქციო.
იცი, რომ მისთვის ტრაგედიად გადაიქცევი,
შენ ფურცელი ხარ დაწერილი მის გულში წმინდა
და ზურგ შექცევით ასე წმინდად გადაიხევი.

ყოველ დღე ხატთან თვალცრემლიანს ერთი სურვილი
დარჩენია და მუდამ შესთხოვს დიდებულ უფალს,
რომ არასოდეს მიატოვო, არასდროს დათმო.
ნუ გადააქცევ ამ ბედნიერს შენ ჭირისუფლად.

შენი თვალებში შემოხედვა სულს შეუშფოთებს,
გრძნობებს აურევს, თავში ლამაზ ფიქრებს გაუჩენს,
შენზე კარგად ხომ მის დაჩაგრულ ქალურ ბუნებას
და მის ხასიათს ხომ ვერავინ ვეღარ გაუგებს.

შენა ხარ მისი ყოველი დღის ფიქრი, ოცნება,
დაულეველი სიყვარული ვისთვის აცოცხლოს?
ის რაც შენშია ყველაფერი მისთვის ძვირფასი
სხვაში გამჯდარი არაფერი უკვე არ მოსწონს.

შენზე ჩივის და შენს გულის დარდს თავისად აქცევს,
სულ შენს ლოდინში მოუთმენლად ღელავს და გიცდის,
უკვე ტკივილი ყვირილამდე მივიდა მისთვის,
უშენოდ წამებს, წუთებს, საათებს ითვლის და ითვლის.

შენი შემყურე მეგობრებიც გადაავიწყდა,
და უმოწყალოდ გაისტუმრა მშვიდად დაშორდა.
გულში ნალექი სევდა, დარდი, ტკივილი, ცრემლი,
უარყოფისგან ასე ნელ-ნელა ჩუმად დაგროვდა.

და ერთხელ, როცა ოცნებიდან გამოეღვიძა,
მიხვდა გამქრალა ის სამყარო რაც აარსება,
ყველა დატოვა ბოლოს კიდევ ეს სიმარტოვე
გადააბრალა მის გარშემო ყველა არსებას.

ხატებთან დამდგარს არ ათბობდა ჩვეული სითბო,
უკვე ვერაფერს გულსა და სულში ვეღარა გრძნობდა,
გამქრალა მასში არსებული ყველა სიკეთე,
გამქრალა ის, რაც ოცნებებით შექმნილი ჰქონდა.

მან მიატოვა მეგობრები და დარჩა მარტო,
ახლა სიცოცხლე ვისთვის უნდა? ვისთვის იცოცხლოს?
ერთადერთი ხსნა მოაგონდა საბრალოს თავში
და ეს ხსნა უნდა მან სიკვდილში რომ მოიპოვოს.


თაკო დარბაიძე
---

მიპასუხე სიყვარულით სიყვარულზე

წვიმის წვეთებით აგიხსნი სიყვარულს,
თოვლის ფანტელით მოგეფერები,
მზის სხივებით გაგიშლი გულს და
შენს ირგვლივ იქნება ლამაზი ფერები.

ცას ვარსკვლავს მოვსწყვეტ, ფეხქვეშ დაგიგებ
ცხრა მთას გადავალ, შხამსაც დაგილევ,
მითხარი „მიყვარხარ“ და მე გაგიგებ,
ჩვენს სადღეგრძელოს თუ ისევ დამილევ.

ხელჩაკიდულნი გავივლით ბილიკებს,
მინდორში დაგიკრეფ ლამაზ ყვავილებს,
სიყვარული შენ კარებს გაგიღებს
შეაბიჯებ და აღარ გაგიშვებს.

ლექსებს მივუძღვნი შენს სილამაზეს
შენს სათნოებას და სითამამეს,
არასდროს გაწყენ არ გიღალატებ,
ოღონდ მითხარი: „მე შეგიყვარებ“

გიგა ფუტკარაძე

ვიცი დედა მხოლოდ შენ მოგენატრები,
ჩემს სფლავთან გადმოგცვივა ცრემლები,
ცრემლებს მოყვება ლამაზი სიტყვები,
მე დავმსვიდდები,მარტო აღარ ვიქნები,
ვიცი გამიხსენებს ჩემი და ძმები,
ალბათ მათ არ ვემახსოვრები,
ალბათ ნახეს ჩემი სურათები,
და დაგისვეს ჩემს სესახებ კიტხვები,
შენ ვეღარ დამალე ცრემლები,
შემოხვიე მათ ხელები,
და ჩემს სესახებ უთხარი ლამაზი სიტყვები,
ვიცი დედა მოგენატრები,
გთხოვ ქარს გაატანე სენი დარდები,
და მაშინ მე იქ ბედნიერი ვიქნები.

ნუ თუ არ გენატრები?
მე კი შენზე ვფიქრობ სულ,
ასე რატომ მაგონდები?
ხომ იცი ვერ ვუბრძანებ გულს,
არ შეგაწუხებ მხოლოდ ჩემთვის მეყვარები,
და ყოველთვის შემოგფიცებ სიყვარულს.
გარბის სადღაც ეს წლები,
მე კი მაინც შენთან ყოფნა მსურს,
ერთი ჭიქა ღვინით ვთრები.
შენ ხელი კარი ჩემს სიყვარულს,
მე კი სულ წინ მიდგას შენი თვალები,
შენ აუჯანყდი ჩემს გულს,
ჩემს გულს კი შენ ენატრები.

დავრჩი ჩემს ცხოვრებასთან მარტო
რთული წარსულით და ბავსვობით
ჩემი მეგობარი გახდა სიმარტოვე
არ ვარ შემკული ოცნებით
იცი მეძნელება ცხოვრება
როცა შენ მიმატოვე
ცხრა წლის ვიყავი
და პატარა ბავშვი დამტოვე
არ გადანაშაულებ იცოდე მამა
და შენს საფლავსაც არ მივატოვებ
რა ვუყოთ რომ ასე მომექცა ბედმა
და დამომეგობრა მე სიმარტოვე.