პერის ჰილტონს ვიღაცამ ფეხი ჩაულურჯა. ნეტა ვინ?

აბა რიჰანას დღევანდელი ფოტოები, ფოტოები გადაღებულია ლონდონში, სულ რაღაც რამოდენიმე საათის წინ. ფოტოები არ შევკუმშე და არც დავაპატარავე HQ ფორმატშია. ისიანოვნეთ.

თეთრი არის შენი ფერი
-

თეთრი არის შენი ფერი
ლურჯი უფრო მისი არის -
უშენობა უშენობის
ფერად ტკივილს მიზიარებს...

გადმოდგება ცაზე მთვარე
და მნათობთა გაშლის ფარას,
ვერ გავუძლებ ხვალღამ უკვე
ვარსკვლავთცვენას ამისთანას...

ძალას იკრებს შემოდგომა,
მზეჩამდნარი ქარვით მათრობს,
ეს სითბო და სილამაზე
მენანება ჩემთვის მარტო.

ასგზის მტკივა უშენობა,
დაგივიწყო, ვცდილობ ზოგჯერ,
მერე ისევ ერთსიტყვიან
წერილებს და ლექსებს მოგწერ...
მო-მე-ნატ-რე...

---

შენი სახელი, როგორც ლოლუა
შუა ზაფხულში... ან როგორც ხვატი
შუა ზამთარში... საბოლოოა!
დაწდა სათქმელი, დაიმსხვრა ხატი.

მოიგრაგნება ალვების მწკრივი,
ვით წარღვნის ტალღა უზარმაზარი,
მიწა მყიფეა, ჰაერი მკვრივი,
საგანთა შორის არ დევს საზღვარი...

და მეორდება ისევ ის დილა,
ისევ იმგვარად ცივი და მკაცრი,
რომ შენი სული, ვით ღრუბლის ფთილა,
ჩამოატაროს ალვების გასწვრივ.

ოთარ ჭილაძე
---

ჩემი ლამაზი სიზმრების წილ, შენი გოდება,
ჩემი ლამაზი სიცოცხლის წილ - შავი სიკვდილი,
ძვირფასო, შენი ღიმილი რომ მომაგონდება,
გარდასულ დღეებს, ჩემს სიცოცხლეს მწარედ მივტირი.

მე მოვკვდი, რა ვქნა შემეყარა ოხერი სენი,
მკვდარს სავსე მთვარემ დამაფარა ბნელი მანტია,
ძვირფასო ჩემი წარსული და ჩემი ლექსები,
აბა მათ მეტი ქვეყანაზე რა მაბადია.

მე მოვკვდი გუშინ, თუ გუშინწინ, დავშთე ცხოვრება,
მე მოვკვდი, ალბათ დაბადებაც იყო უაზრო,
ჩემი სახელი თუ ოდნავაც გემახსოვრება,
სასუფეველში ანგელოზებს შენზე ვუამბობ.

გიორგი არაბული
---

ხანდახან გინდა განმარტოვდე,
წახვიდე შორს,
გაექცე ქვეყნის სამართალს, ჭორს,
იყო და იფიქრო, რაზედაც გინდა,
ან არ იფიქრო საერთოდ სულ, -
იჯდე ხის კუნძზე და მზესუმზირად
აქუცმაცებდე უბრალოდ დროს...
ხანდახან გინდა განმარტოვდე,
წახვიდე შორს.
და გაურბიხარ მეგობრებს, მტრებს,
ეჭვს და სიძულვილს, სიყვარულს, წლებს,
უბრალოდ გინდა მარტო დარჩენა,
რატომღაც მარტო დარჩენა გსურს,
რატომღაც გინდა, წახვიდე სადღაც,
გაექცე ნდობას, ზეიმ-ზარს, შურს...
საქმიან კაცის თვინიერ ნიღბით
ქალაქს ტოვებ და მიდიხარ სოფლად,
მერე სოფლიდან მირბიხარ მთებში,
თახვის თათებით შედიხარ ტყეში,
შედიხარ ტყეში, უსიერ ტყეში,
უკაცურ ტყეში შედიხარ მშვიდად
და, რომ გგონია,
მარტო ხარ თითქოს, _
ხე რომ ხე არის,
ხე ენას იდგამს,
ხე ენას იდგამს და პასუხს ითხოვს.
ხე ენას იდგამს და პასუხს ითხოვს,
ყველაფრისათვის,
რაც ჰქმენ, რაც იყავ,
რაც არ იყავ ან რაც აიტანე...
ხანდახან გინდა განმარტოვდე,
წახვიდე შორს
და... უბრუნდები ადამიანებს.

მორის ფოცხიშვილი