მე დავიღალე. მე მეძინება.
ბინდით ივსება ჩემი გონება.
სახეზე ბინდი დამეფინება.
გული მიწისკენ დაიწონება.

შენც დაიღალე. შენც გეძინება.
შენ გინდა იგრძნო მეტი სინათლე,
ბინდი გიკარგავს შენ მოთმინებას
დაუყოვნებლივ და მაშინათვე,

მაგრამ სად ვნახავთ ჩვენ სხვა სიხარულს,
უერთმანეთოდ, ამ მურტალ ქვეყნად,
წავალ და წახვალ, სულ გვეხსომება
რომ ერთდროს კაცი და ქალი გვერქვა,

და ყველაფერი ისევ იქნება
თუ ისევ შევხვდით სადმე და ოდეს
მოვალთ ხეებად, თუნდა იფნებად
ისევ ერთმანეთს გავუწვდით ტოტებს

და ვიგრძნობთ ვარჯში გაცრილ სინათლეს,
ჭკნობაშეპარულ ფოთლების ცვენას
და რაღაც ძველ და მარტივ სიმართლეს
რამაც ამქვეყნად აღმოგვაცენა.

ზაზა თვარაძე

გემშვიდობები

იცი?მე უკვე დავიღალე,
ცხოვრების უსამართლო ქცევებით,
შენ ძალიან გამაწვალე,
რამდენჯერ გამაბრუე ტყუილი სიტყვრბით,
მე აღარ დაგელოდები ხვალ,
აღარ გაჩერდება შენს გამო საათის ისრები.
თუმცა შენგან ბევრი რამ ვისწავლე.
დღეიდან სიყვარულს აღარ შეგეხვეწები,
თუმცა ვიცი მაინც არ შეგიყვარდები,
მაგრამ აღარც მე მედარდები,
შენზე სიყვარულს შევწირე წლები
ეხლა კი სამუდამოდ გემშვიდობები.

წვიმა

მზე ხომ ლამაზია?
მაგრამ მე წვიმა მირჩევნია,
ის ხომ ნატიფია,
და თან ცელქია,
როცა წვიმიანი ამინდია,
ჩემს გულს მაშინ უხარია,
და გარეთ გასვლა სწყურია,
წვიმა ჩემთვის ცის ცრემლია,
როცა გადაიღებს,ცა მოწმენდილია,
დღევანდელი დღეც წვიმიანია,
ალბათ დღეს ბევრი მოწყენილია,
თუმცა რატომ ვერ გამიგია,
წვიმა ხომ ძალიან ლამაზია.